Verhalen van brandweer veteranen

 

Niet alleen de spanning trok mij aan, maar vooral de uitdaging en verantwoordelijkheid om er voor anderen te zijn, soms met gevaar voor eigen leven. Je bent getraind, weet wat veilig is en handelt wanneer anderen dat niet meer kunnen.

Als marinier kende ik die gedrevenheid: iets betekenen en deel uitmaken van iets groters. Tegelijk wist ik dat je uitgezonden kon worden naar gebieden of conflicten waar je niet achter stond, en in een oorlog kon belanden waar je innerlijk moeite mee had.

Bij de brandweer had ik dat gevoel niet. Daar zat ik op mijn plek. De uitdagingen, adrenaline, kameraadschap maar ook het verlies van mijn zoontje hebben mij gevormd. Na 32 jaar dienst eindigde mijn bijzondere baan abrupt. Ik wilde nog jaren door, maar stoppen was beter. Toch voelde het niet goed. Ik was niet voorbereid op het einde, terwijl het in mijn hoofd doorging. Langzaam kreeg ik flashbacks, lichamelijke klachten en onrust. Het muurtje dat ik had opgebouwd, werd een muur waar ik niet overheen kon. Achter mij zag ik vooral trauma’s.

Meer dan een derde van mijn leven draaide om de blijdschap hulp te bieden, maar ook om verdriet door wat ik zag en meemaakte. Na een incident deel je de eerste momenten met collega’s, maar iedereen verwerkt het anders. Zij begrijpen vaak als enigen wat beelden, geluiden, geuren en omstandigheden met je doen: tijdsdruk, ruimte, sfeer, warmte of kou.

Ik was vaak bang na het verlies van mijn zoontje ,om tijdens een  reanimatie inzet een verkeerde beslissing te nemen, of door te weinig kennis, middelen of enorme persoonlijke druk niet te weten wat ik moest doen. Zulke gevoelens spreek je niet zomaar uit. Ook PTSS benoemen vind ik moeilijk. Sommige collega’s begrijpen het niet, vinden het vreemd of denken dat ik het verkeerde vak koos of dat het overgaat.

Dat kan voelen als falen, of alsof anderen je zo zien. Wanneer ik over mijn gevoelens praat, voel ik mij vaak niet begrepen. Soms zit je er middenin zonder je emoties te kunnen delen. Dan ben je ontzettend alleen. Sommige beelden draag je stil mee. Alleen met collega’s die het herkennen, kun je er echt over praten.

Daarom deel ik mijn verhaal. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat zwijgen zwaarder wordt dan spreken. Ik wil laten zien dat je niet zwak bent als je vastloopt en niet alleen hoeft te dragen wat je met anderen meemaakte. Als één oud-collega zich hier in  herkent, minder alleen voelt of hulp durft te vragen, is delen de moeite waard.